Το σημείο μηδέν των ανθρωπίνων σχέσεων, που άλλοτε ένωνε και άλλοτε χώριζε τους ανθρώπους.
Όταν δεν υπήρχαν τα αυτοκίνητα , το τρένο ήταν
ο μόνος τρόπος επικοινωνίας με τον κόσμο μακριά από το χωριό.
Τόπος αποχαιρετισμών και όχι μόνο…
Γράφει ο κύριος Νταβανος στην ντοπιολαλιά:
“Σταθμός…Όνουμα κι πράμα για του χουριό. Σιδηρόδρομους κι ούλα τα ντραβαλα. Μιταφορές , κιρατζιδεις, που μι τα μπλάρια, αγουγιάτις , έφκιαναν τ’ αγώια. Κουβαλούσαν στου χουριό κόσμου κι ιμπορεύματα.
Κουβαλούσαν τς “κουκόνις”
που έρχουνταν για παραθέρισ. Σταθμός πραγματικός. Μαζώνουνταν κόσμους κι κουσμάκσ. Ιπιβάτεις για ταξίδ, ψαράδεις, γιουργοί, παραθιριστές, χουζουρτζιδεις, σιργιαντζιδεις, χασουμερδεις που γυρνούσαν σαν ντιργιαντεδεις, μέχρι κι γύφτ. Προυϊόντα για συγκέντρουσ, ιμπουρεύματα για διακίνησ, μπαλαστρου απ’τν Μπαλαστερα.
Στου Σταθμό άραζει κι του μουτόρ τ Γκουντελια κι
το Καραφεργια, που ταξίδιβει τουν κόσμου για “μέσα”, στ Σαλουνίκ δηλαδή. Στου Σιδηρόδρουμου είχαμι κι σαμπουτάζ κι σκουτουμοί μι τς Γιρμανοί κι τς Αντάρτεις.
Γίγκαν πουλλές “κιφάλις” στα κρασουπουλιά στου Σταθμό.
Η Γόλας σταθιρός στου Σταθμό. Ιξυπηρέτσει πουλύ κόσμου. Τάισει, πότσει, κοίμσει , αβοητσει….”
Όσο όμως τα αυτοκίνητα γέμιζαν τους δρόμους, τόσο άδειαζαν τα τρένα, μέχρι που κάποια στιγμή το τρένο βγήκε από τις ράγες και ο Σταθμός ερήμωσε.